Regionalno ne baštinjena, Kusikova je osebujna animalistika stoga bez lovačke sladostrasti, primjerice, Filakovčevog „hemingvejevskog“ hedonizma (uzmimo za primjer samo ovog osječkog slikara, jednog od prominenata domaćeg animalističkog žanra). Naprotiv, kao svoj veliki uzor Kusik ističe Roberta Rauschenberga, ali i Franz Marca, koji je bio osobito poticajan za njegov animalistički ciklus. Kusikova metoda rada, nadalje, mimoilazi tradicionalistički shvaćeno štafelajno „slikanje u prirodi“ te se, konsekventno autorovom popartističkom nasljeđu, oslanja na posuđivanje, preradu i recikliranje fotografskih motiva životinja iz popularnih prirodoslovnih časopisa ili knjiga.
Kusikova slikarska ekologija životinja na tragu je Franz Marcovog likovnog traganja za spiritualnom esencijom životinje. No za razliku od njemačkog ekspresionista – u čijim se slikama kroz osobni simbolizam boja uprizoruju motivi pitomog animalizma i iz kojeg su isključena maliciozna raspoloženja – Kusik stvarajući svoj kompendij divljih zvijeri ne izbjegava prikazati i prirodnu, slobodnu žestinu životinjskog svijeta, ono instinktivno i prirođeno bestijalno – oslobađajući pritom osobni psihološki i emotivni intenzitet kroz ekspresionističku silinu čistih boja i snažnih poteza, no istovremeno ne bježeći od naturalizma i zoološke točnosti. Kusikov egzotični bestijarij stoga je i njegovo osobno katarzično iskustvo. (D. Zec, 2011.)